Ochrona ciąży

Ochrona ciąży

Tak wielkiego skoku rozwojowego, jakim jest ciąża i ma­cierzyństwo, nie można zaszeregować do zwykłego przej­ścia z jednego etapu życiowego w drugi. Okres ten, charak­teryzujący się wybitnymi przeobrażeniami ustrojowymi i psychicznymi, stanowi punkt zwrotny w życiu kobiety, a ściślej — obojga małżonków. Podstawowy problem polega na poszerzeniu i pogłębie­niu stosunku do męża, któremu obok roli oblubieńca i par­tnera przypada rola ojca. U kobiety zmienia się również stosunek do siebie samej w kierunku przejścia z ,,ja” na „my” (ja i moje dziecko). Ciąża stawia nowe wymagania wszystkim narządom i układom w ustroju. Zwiększona wydajność organizmu ma służyć wzrostowi ciąży, ułatwieniu porodu, karmieniu dziecka. Ciało ulega odmłodzeniu: jest piękniejsze, bardziej „usoczone”, lepiej ukrwione, a osobowość wzbogaca się o nowe wartości. Ustrój na nowo przeżywa swą wiosnę: rozwija się macica poprzez 10krotne zwiększenie długości i 4, 5krotne zwiększenie grubości włókien mięśniowych, następuje rozrost gruczołów piersiowych, a także gruczo­łów dokrewnych, wreszcie narządów krwiotwórczych. Przemiany te są jakby narzucone ustrojowi kobiecemu przez rozwijające się jajo płodowe. Przemiany ustrojowe i przeobrażenia w psychice ko­biety wywierają wpływ na sposób przeżywania ciąży, na zdolność przystosowania się do nowej sytuacji, wreszcie na stan równowagi emocjonalnej. Nieunikniona jest przy tym pewna chwiejność emocjonalna, którą scharakteryzu­jemy w poszczególnych okresach ciąży. Jeśli ciążę podzielimy na 3 okresy 3miesięczne, to pierwszy trymestr cechuje znaczna labilność (chwiejność) emocjonalna. Nawet łagodne kobiety wykazują zwykle pewien stopień drażliwości i nierówności usposobienia. U kobiet z natury niespokojnych wyraża się to silniej. Zaznacza się u nich pewna zmienność uczuć względem płodu. I tak np. mogą na przemian zachwycać się ciążą lub płakać z jej powodu. Mogą także zaznaczyć się pewne rysy w dotychczasowym harmonijnym kontakcie obu mał­żonków. W razie samoistnego poronienia wczesnej ciąży owa chwiejność ułatwia przystosowanie i zniesienie straty. Środkowy trymestr charakteryzuje się wzrostem rów­nowagi emocjonalnej. Kobieta zaczyna wówczas „budować gniazdo”. Czuje się kwitnąca jak nigdy przedtem, mając równocześnie poczucie swej dojrzałości. Zwiększa się zdol­ność podejmowania decyzji i poczucie kompetencji. Ostatni trymestr, zwłaszcza w drugiej fazie, pozostaje pod znakiem myśli o porodzie. Wzrasta obawa o własne bezpieczeństwo i bezpieczeństwo dziecka. Ponadto zazna­cza się pewna ociężałość i ospałość. Zwiększają się wyma­gania od męża. W tym czasie mogą pojawić się pewne oz­naki późniejszych trudności natury psychicznej. Nie bez wpływu pozostają tu różne opowiadania osób „wszystko­wiedzących” oraz dawnych doświadczeń. Pamiętajmy, że u kobiet zakwalifikowanych przez psy­chologa jako emocjonalnie zrównoważone i bez tendencji neurotycznych, stosunkowo rzadziej występują trudności porodowe.